Trekking Annapurna Base Camp: dag 6 tot dag 10

In het vorige verslag heb je kunnen lezen hoe ik de eerste 5 dagen van de Annapurna Base Camp trekking heb doorgebracht. Ben je benieuwd of ik de top gehaald heb? Lees dan nu snel verder!

Dag 6: ruim 1.000 meter stijgen

Annapurna Base Camp

Van Bamboo naar Deurali | 07.45 – 14.00 uur
’s Ochtend word ik wakker en moet ik overgeven. Ook mijn ontbijt kan ik niet binnenhouden. Het is niet zo’n fijn begin van de dag, maar we besluiten toch rustig aan verder te lopen. Met een aantal breaks tussen door en kopjes ginger thee voel ik me al snel beter.

Ook hebben we niet zo’n lange tocht op het programma staan, want we lopen naar Deurali. Dit is het laatste dorpje voor de grote klim naar het Base Camp. De weg ernaar toe is goed te doen. ondanks dat we meer dan 1.000 meter stijgen. Het uitzicht is zo mooi dat je voeten zich als vanzelf omhoog bewegen. Onderweg moeten we een aantal doe-het-zelf-bruggetjes overlopen, maar gelukkig gingen vele andere ons al voor. Dus voor zover het kan is het redelijk veilig :).

Annapurna Base Camp

We komen vroeg in de middag aan bij het guesthouse. Het is een aangenaam verblijf, want de zon schijnt en iedereen zit gezellig buiten op het terrasje. We bestellen een overheerlijke pizza en kletsen met een koppel dat met hun zeilboot rond de wereld reist. En niet zomaar een reis, nee ze zijn al 12 jaar onderweg. Bijzonder!

Annapurna Base Camp

Dag 7: op naar de top!

Van Deurali naar Annapurna Base Camp | 8.00 – 14.30 uur
De laatste loodjes naar de top, maar wel zware laatste loodjes. We stijgen ook vandaag weer meer dan 1.000 meter en door de hoogte zijn we genoodzaakt om pauze te nemen. Heel vaak pauze, want het lijkt wel alsof ik met mijn tong op mijn knieën loop en mijn voeten van lood zijn. De lucht is zo ijl dat ik bij iedere 50 meter naar adem hap. Ook voel ik een zeurende hoofdpijn opkomen. Het hoort allemaal bij de hoogte, het Base Camp ligt namelijk op 4.130 meter hoogte. Je lichaam is dat niet gewend en heeft moeite zich aan te passen. Het is daarom heel belangrijk dat we het rustig aan doen en goed naar ons lichaam luisteren. Ook heeft je lichaam veel vocht nodig, dus we drinken liters water.

Annapurna Base Camp

Als we het bord zien barsten we in juichen uit. ‘Joehoe, we hebben het gehaald!’
Het is gaaf, heel gaaf. En ik ben blij, heel blij! Dit zat al zolang in mijn hoofd, maar door die verdomde hielspoor had ik het even opgegeven. Voor niets, want het is gewoon nog steeds mogelijk. Steeds bleef ik maar tegen mezelf zeggen: ‘Sas, als je dit kan… dan kan je alles aan!’ Dus het gaat mij power geven, ook als ik straks weer terug ben in Nederland.

Annapurna Base Camp

In het guesthouse zijn mensen opgelaten, ze feliciteren elkaar en iedereen is blij. Met zijn allen zitten we knus bij elkaar in de eetzaal en wanneer de zon ondergaat waagt Isabeau zich naar buiten. Het is mij echt te koud, dus ik haak af en bekijk het mooie uitzicht vanaf binnen.

Annapurna Base Camp

Annapurna Base Camp

Dag 8: een lange wandeldag

Van Annapurna Base Camp naar Bamboo | 8.00 – 17.00 uur
In de ochtend gaat de wekker vroeg, want we willen natuurlijk de prachtige zonsopgang zien. De lucht kleurt langzaam roze, paars en oranje en de witte toppen doen schilderachtig aan. Het is zo gaaf om hier te staan en we maken foto’s en genieten van het uitzicht.

Annapurna Base Camp

Na het ontbijt beginnen we aan onze tocht terug. Tijdens de lunch besluiten we door te lopen naar Bamboo. Over het stuk hebben we heen twee dagen gedaan, maar terug gaat veel sneller dan heen. We moeten helaas 2,5 uur wachten op ons eten, dus we vertrekken wel wat laat in de middag. Het is een beetje een race tegen de klok, want het wordt vroeg donker in de bergen. Uiteindelijk is het wel wat teveel voor deze dag. Mijn voet doet zeer, ik heb veel blaren en ik ben er aan het einde echt helemaal klaar mee. Maar afzien hoort er nou eenmaal bij!

Annapurna Base Camp Annapurna Base Camp

Dag 9: een gezellige laatste avond

Van Bamboo naar Jhinudanda | 8.00 – 15.00 uur
Wat op dag 5 echt een dieptepunt was (de grote daling en dan weer op), valt vandaag ontzettend mee. Ik kijk er wel tegen op, maar ik merk ook dat mijn conditie die afgelopen dagen zo verbetert is dat het soepeltjes gaat. Tijdens de trekking hebben we een aantal Aziaten leren kennen en ze willen maar al te graag op de foto met ons. Zie hieronder het resultaat.

Annapurna Base Camp

We besluiten om in Chhomrong te lunchen en vanaf daar verder te lopen naar het volgende dorp. Het is een klein uurtje lopen en Jhinudanda is echt een leuk en gezellig dorpje. Doordat het aan het einde (of juist begin) van de trek ligt, merk je dat het allemaal wat luxer is. We hebben een fijne kamer met badkamer en warm water en een geweldig uitzicht op de bergen.

De laatste avond leren we Binay een kaartspel dat hij heel snel oppikt en hij maakt ons zelfs 2 keer in. Het is erg gezellig en leuk om zo ontspannen met elkaar om te gaan. Je merkt toch dat er wel een ‘kloof’ zit tussen de porters en de wandelaars. Dat komt enerzijds omdat ze zich heel dienstbaar opstellen en je echt even het ijs moet breken. Anderzijds omdat er ook gewoon rare dingen gebeuren. Zo vertelde Binay mij dat er zelfs Koreanen zijn die hun porters slaan als ze niet hard genoeg doorlopen. We hebben ook met eigen ogen ervaren dat sommige Koreanen zich echt in een andere wereld begeven. Er was namelijk een grote groep Koreanen die hun eigen bediening en koks mee hadden. De keuken hadden zij afgehuurd en een groot deel van de gezamenlijk eetruimte werd voor hun gereserveerd. In plaats dat ze het lokale eten aten, werd hun eigen eten kilometers de berg opgesleept. De andere gasten, waaronder wij dus ook, moesten maar wachten op het eten. Wie betaald, die is natuurlijk koning. Maar het is toch voor de gekke en hoe kan je dan de mooie Nepalese cultuur ervaren als je zo vast houdt aan je eigen gewoontes.
Je zal merken dat als je zelf investeert, je dit ook terug krijgt en het heel erg gewaardeerd wordt.

Annapurna Base Camp

Dag 10: de laatste loodjes

Van Jhinudanda naar Nayapul | 8.00 – 15.00 uur
Vandaag gaat het lopen snel, het is het laatste stuk en het pad is veel vlakker dan voorheen. Als ik dan toch in één keer onderuit ga sta ik een beetje raar te kijken. Geen idee want mijn benen van plan waren, maar ik maak een aardige smakker. Dat worden vast twee lekkere blauwe plekken op mijn scheenbenen.

Annapurna Base Camp

We lunchen nog een laatste keer en moeten daar vervolgens 1,5 uur wachten op een andere groep wandelaars. Met hun gaan we straks in de jeep en een busje terug naar Pokhara. Het verloopt allemaal iets anders dan normaal, want er zijn stakingen in Nepal. Dat resulteert dat er geen taxi’s en lokale bussen rijden en het sowieso niet toegestaan is voor auto’s om te rijden. Gelukkig hebben ze wel een speciaal systeem voor toeristen: van te voren moet je een busje reserveren en ze registeren je naam. Een oudere man die met ons mee wil, wordt geweigerd. Hij staat immers niet op de lijst en zal dus deze avond in Nayapul moeten overnachten of een taxi chauffeur zo gek krijgen om hem wel te brengen.
Er doen wat spookverhalen de ronde, dat bussen zijn bekogeld door protesterende mensen. Onderweg komen we ook zwaar bewapende militaire tegen. Maar het valt allemaal reuze mee.
We komen veilig aan in Pokhara en gaan naar ons hostel. Die avond klinken we met een glaasje alcohol op het geweldige avontuur.

Annapurna Base Camp

Het was gaaf. Super leuk om dit samen met Isabeau te doen en ik ben blij dat ik het gehaald heb.
Het staat voor mij voor een echte overwinning en het doet me heel veel goed dat ik uiteindelijk deze droom toch verwezenlijkt hebt. De Annapurna Circuit staat ook echt nog op mijn verlanglijstje, maar ik vind Nepal zo’n mooi en bijzonder land dat ik zeker weet dat ik hier nog terug kom!

Meer informatie nodig?
Lees dan ook de praktische blog

Author: Saskia

Share This Post On

4 Comments

  1. Super gaaf Saskia en Rijnhout, er komt geen einde aan al die prachtige reisevaringen…. goed dat jullie ze met osn delen. Henk en karin

    Post a Reply
    • En we lopen nog achter ook 😉

      Post a Reply
  2. Schitterend, wat een tocht en prachtige foto’s weer. Dat mag je zeker een overwinning noemen!

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *