Traveltalk: fotoloze herinneringen

Eén van de bijzonderste plekken waar ik ooit geweest bent is Tibet. Als ik me ogen sluit zie ik het glooiende landschap voor me, de helderblauwe meren, de pelgrims op weg naar Lhasa, onze gids Nima en het bijzondere moment dat we de grootste berg ter wereld ‘De Mount Everest’ van dichtbij zagen. Vanuit het dorpje Tingri maakten we een wandeling naar een uitzichtpunt vanwaar we op zonnige dag een fenomenaal uitzicht hadden over de Mountain range.

De man zonder zonnebril

Hier in Nederland vertel ik vaak over dit moment. Op verjaardagen, aan mensen die nieuwsgierig zijn naar onze reis. Ik vertel alleen niet over de Mount Everest of het geweldige uitzicht. Ik heb het niet over mijn reisgenoten of het weer.

Ik vertel over de Tibetaanse man van middelbare leeftijd. De beheerder van het uitzichtpunt die met zijn vriendelijk knikkende hoofd en gastvrije glimlach nieuwsgierig naar ons toe komt lopen. De Tibetaanse begroeting ‘Tashi Delek’ volgt.

We vragen deze man een foto van ons te maken. Verlegen neemt hij de camera in zijn handen. Het is een sterk contrast om deze authentieke man te zien stuntelen met een high-tech camera. Vol overtuiging maakt hij een foto en trots geeft hij de camera terug.

Dan wijst hij naar zijn ogen en het valt me nu pas op dat deze tranen en flink ontstoken zijn. Hij vraagt of wij oogdruppels bij ons hebben. Helaas moeten we hem teleurstellen en daar staan we dan met onze dure fancy zonnebrillen. Terwijl deze man iedere dag op 4.400 meter hoogte aan het werk is en zijn ogen worden blootgesteld aan een hoeveelheid zonlicht waar je half blind van wordt. Dan neemt één van onze reisgenootjes haar zonnebril af en zet hem op het hoofd van de man. De man glundert van oor tot oor en ik heb zelden iemand zo blij gezien.

Kleine dingen maken het verschil

Dat kleine dingen het verschil kunnen maken dat bewijst dat moment. En dat vind ik heel bijzonder.
Ik gebruik dit verhaal soms als eye-opener. Niet alleen voor andere, maar ook voor mezelf.
Want daar zit ik dan met bijna alles wat mijn hartje begeert hier in Nederland en dan ben ik aan het klagen omdat ik geen leuke nieuwe broek kan vinden. Waar gaat het eigenlijk over?

Fotoloze herinneringen

Ik had erg graag dit verhaal willen illustreren met een mooie foto van deze gelukkige man met zijn nieuwe zonnebril. Maar ondanks dat ik tijdens mijn wereldreis duizenden foto’s maakte valt het me nu in terug ben in Nederland pas op dat ik juist de bijzondere ontmoetingen en verhalen niet heb vereeuwigd op beeld.

En dat zijn er velen…
Van het lieve Indiase koppel in de trein naar Hampi, het Keniaanse gezin bij wie we te gast waren tijdens het diner, mijn trouwe drager uit Nepal, de vele vriendelijke gastheren- en vrouwen van onze guesthouses en homestays, de vele locals met wie je zomaar een praatje maakt of kopjes thee mee drinkt, het verlegen Filippijnse meisje dat uren naast me in de bus zat en het enige wat ze tegen me gezegd heeft is dat ze me neus zo mooi vond. Wel een keer of 10. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het lijkt wel hoe closer het contact was hoe meer bezwaart ik me voelde om het te vragen. Te vragen of ik die foto mocht maken. Me er niet bewust van dat juist die mensen, nu terug thuis, mijn verhalen sieren. De gezichten van deze mensen vervagen in mijn gedachten, maar de fotoloze herinneringen zal ik altijd koesteren zodat die – hopelijk – mijn hele leven dichtbij mij blijven.

Fotoloze-herinneringen

 

Author: Saskia

Share This Post On

6 Comments

  1. Wat mooi geschreven Saskia en heel herkenbaar, juist van die mooie ervaringen heb je geen foto maar die leven in je hart.

    Post a Reply
    • Lief, bedankt voor het compliment Tikva :) En inderdaad ze leven in je hart!

      Post a Reply
  2. Mooi geschreven Saskia! Ik denk dat je gelijk hebt. Des te intenser de momenten en ervaringen die je hebt, hoe minder je bezig bent met het maken van foto’s en het vastleggen voor later. Je gaat op in het moment, geniet daarvan. Gelukkig heb je ondanks dat je geen mooie foto’s hebt altijd de herinnering nog.

    Post a Reply
    • Thanks! :) Ja en herinneringen zijn er om te koesteren! Maar ik heb me wel voorgenomen om wat meer foto’s te gaan maken van juist die bijzondere gebeurtenissen… Misschien gaat dat werken 😉

      Post a Reply
  3. Beste Saskia ,…..ik wil zo graag een keer of paar keer mediteren in Tibet met de monniken .Is dat mogelijk ?Zijn er reizen hiervoor of kun je dat regelen in Lhasa? Succes met je andere reizen
    Ik zie je antwoord graag tegemoet.
    Bij voorbaat dank.

    Met vriendelijke groet,

    Bram Keller
    Breda

    Post a Reply
    • Beste Bram,
      Eerlijk gezegd weet ik niet of dat mogelijk is. Ik weet wel dat de regels en wetgeving heel streng zijn in het contact wat toegestaan is tussen Tibetanen en buitenlanders/toeristen. De overheid heeft allemaal regels etc.
      In India en Thailand is dit veel gebruikelijker en heb je hier ook speciale programma’s voor. Bijvoorbeeld in de Doi Suthep tempel in Chiang Mai. Wellicht kan je daar iets mee?

      Succes met het uitzoeken!

      Groet,
      Saskia

      Post a Reply

Laat een reactie achter bij Saskia Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *