Gastblog: ‘Groeten uit… Kameroen’

Op onze website willen we niet alleen onze eigen bevindingen met iedereen delen. We laten ook andere aan het woord. Saskia was in haar studententijd actief lid van de studentenvereniging U.S.R. Hippeia. Hier kent zij Katrui van.
Op Facebook zag Saskia een aantal interessante foto’s van Katrui voorbijkomen. Hier schuilt een mooi verhaal achter, die we graag op onze website plaatsen…

Toen ik vorig jaar mijn onderzoek naar het effect van klimaatverandering op de groei van tropische bomen in Kameroen begon, wist ik nog niet dat ik mijn hart aan én in dit west Afrikaanse land zou verliezen. Na ruim een jaar een lange-afstandsrelatie en een aantal bezoeken verder ben ik in mei mijn tweede stage in Yaoundé begonnen bij een Nederlandse ontwikkelingshulporganisatie. Het is leuk om kennis te maken met het Kameroense leven en fijn om de dagelijkse dingen te delen met mijn ‘Cameroonian lover’.

Waar ik eerder nog de wens had meer van de wereld te gaan zien tijdens mijn master, zit het geld nu vooral in de tickets naar één land. Maar dit betekent ook weer andere mooie ontdekkingen. Want in plaats van korte verblijven in verschillende landen leer ik hier één land van heel dichtbij kennen.

Katrui en David

Katrui en David

Van rammelende auto’s, mensen uitnodigen tot de Franse taal

Het leven in Kameroen, ook wel ‘Afrika in het klein’ genoemd (aangezien de Afrikaanse diversiteit in landschappen hier allemaal te vinden zijn), is anders dan in Nederland. Mijn agenda heb ik hier niet nodig, plannen heeft weinig zin in een land wat minder georganiseerd is. Het leven van dag op dag plaatst je meer in het nu en geeft in mijn geval ook meer rust. Het straatbeeld wordt niet bepaald door de mode; kleding is kleding, of er nu een vlek in zit of de combinatie van je broek en shirtje niet matchen. De traditionele kleding is erg kleurrijk, de mensen zijn prachtig om te zien. Een auto die rijdt is een bruikbare auto, met of zonder spiegels of deuken en krassen. Er wordt hier heel wat kleding, vervoersmiddelen en elektronica gerecycled vanuit de westerse wereld. Het verkeer is chaotisch en soms onlogisch, maar uiteindelijk kom je wel waar je moet zijn. Al gebeuren er dagelijks ook veel ongelukken in het verkeer. Ik ben er op voorbereid dat het stroom uit kan vallen of het water even niet uit de kraan stroomt. Waar ik vorig jaar nog te veel betaalde voor een taxirit, weet ik nu voor welke prijs en hoe ik me rammelend en lekker knus in een share-taxi door de stad kan laten rijden. In de middag eet ik niet altijd meer brood met kaas (hier: ‘la vache qui rit’ bij gebrek aan de kaasboer), maar geniet ik van een lokaal gerecht. Als je ergens de prijs van vraagt is de onderhandeling begonnen; ‘kijken kijken niet kopen’ wordt hier niet gewaardeerd. De beperktere keuze in de winkels maakt dit vanzelf makkelijker. Uitnodigingen afslaan is niet echt beleefd en iemand uitnodigen buiten de deur betekent ook de rekening betalen. Op veel plekken (bij mensen thuis maar ook in restaurants) staat de tv op elk moment van de dag aan, visite of geen visite. De telefoon wordt altijd opgenomen ook al ben je met iemand in gesprek. In de bus heb je altijd wel een gesprek met medepassagiers. Voetbal is hier meer dan een sport en bier wordt hier veel gedronken (uit flessen van 0,65L). Er wordt niet geklaagd over luide muziek van het feestje bij de buren laat in de nacht, er wordt eerder verbaasd gereageerd als je nog niet op het feestgedruis af gekomen bent om een biertje mee te drinken. Uitgaan betekent dansen, heerlijk dat die mannen hier weten wat dansen is! Plassen in een vieze ruimte met een gat in de grond, of gewoon in de berm, dat is vrij normaal. Waar er in Nederland meer gelijkheid is, is er hier nog een duidelijkere hiërarchie en ook de man-vrouw verhoudingen zijn nog minder gelijk. Maar ik zie ook verandering hierin komen. Homoseksualiteit is helaas (nog?) strafbaar in dit land en een onderwerp waar ik al veel discussies over gevoerd heb. Iedereen bidt wel tot een god, dagelijks hoor ik een kerkdienst met veel gezang en de roep van een moskee. De mensen reageren bezorgd als ze op hun vraag welke religie ik heb het antwoord krijgen dat ik niet tot een god bid. Familie is belangrijk en een nichtje of een ouder (al dan niet tijdelijk) in huis is niet meer dan normaal. De Franse taal klinkt hier toch anders dan uit de mond van mijn lerares uit Frankrijk, maar ik begin er aan te wennen. Van avocado, ananas, mango en bananenchips krijg ik geen genoeg. De tropische temperaturen bevallen me goed, lekker elke dag met zonder jas naar buiten! Alleen jammer dat het verkeer niet zo veilig is om op de fiets de deur uit te gaan…

Aanpassen aan het lokale leven

Hoe goed ik ook mijn best doe om mij aan te passen, ik ben en blijf hier nog altijd een blanke westerse. In de ogen van veel mensen hier ben ik rijk. Ook een toegang tot Europa. Er zijn heel wat mannen die interesse tonen, bijvoorbeeld tijdens een taxiritje. Soms is het wel lastig om anders te zijn, waar ook de bijbehorende vooroordelen bij komen. Zoals ik mij probeer aan te passen aan het leven hier, past mijn vriend zich ook aan, aan het leven samen met mij. Voor hem is het dagelijks leven wat minder ‘normaal’. Zo wordt er meer naar hem gekeken als ik naast hem loop en gaan de prijzen omhoog als we samen op de markt zijn of de taxi nemen. Maar als mensen door hebben dat ik me aanpas en mee draai in het dagelijkse lokale leven, reageren de mensen blij verrast en tonen ze respect. Voor onszelf geven de cultuurverschillen een extra (leerzame) dimensie aan de relatie, zolang je open staat voor elkaars culturen is het geen belemmering maar juist een verrijking!

Samen één!

Samen één!

Ook als je ergens maar even bent, zet je eigen westerse kijker even af en sta open voor andere culturen. Dan heeft de wereld heel wat meer te bieden. Sas en Rijnhout, heel veel mooie nieuwe ervaringen toegewenst!

Mocht dit mooie Afrikaanse land ook op jullie pad komen, voor tips of een biertje weten jullie me te vinden.

Groeten uit…
Kameroen!

Door: Katrui

> Nieuwsgierig naar meer verhalen? Kijk op Katrui haar website!

 

Author: Saskia

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *