De impact van 9/11, toen en nu…

In New York bezochten we het September 11 Memorial & Museum. Geraakt door deze bezienswaardigheid schreef ik hier een blog over. Hij stond ingepland te worden gepost, 4 dagen nadat ik het vreselijke nieuws hoorde over de neergehaalde MH17 en de vele (Nederlandse) slachtoffers. Op de voet volgde ik het nieuws, ik was geschokt en leefde ontzettend mee met alle nabestaanden. Wat een impact. Ik besefte maar al te goed dat het jij of ik hadden kunnen zijn die vol plezier op reis zou gaan.
Ik twijfelde geen seconde om mijn artikel te annuleren. Dat was op dat moment niet gepast, maar nu wil het toch nog graag met jullie delen. Want – hoe moeilijk het soms ook is – het is soms ook nodig om stil te staan bij deze heftige momenten. Gebeurtenissen die de wereld en het leven in een grote zwarte schaduw plaatsen. 9/11 is zo’n dag…

——————————————-
Ik kan mij het moment dat ik het vreselijke nieuws te horen kreeg nog goed herinneren. Met 4 HAVO waren we op schoolkamp in de Franse Ardennen en één van de docenten bracht ons bij elkaar: ‘Er is een terroristische aanslag gepleegd op Amerika, in New York zijn er twee vliegtuigen in de WTC gebouwen geboord.’

De ouderen waren terneergeslagen. Als puberende 15-jarige scholier ging het nieuws eigenlijk een beetje langs me heen. We waren in Frankrijk aan het kamperen, ’s avonds was de bonte avond en de stiekem meegesmokkelde drank smaakte goed. Na een aantal dagen zag ik thuis de beelden, het slechte bericht kreeg een plaatje.

Een gapend gat in de skyline van New York

Nu, ruim 13 jaar later, ben ik in New York. De stad waar het allemaal gebeurde. Een gappend gat in het aangezicht van de metropool. Het romantische skyline plaatje is veranderd en zal nooit meer hetzelfde zijn.

Met de subway reizen we af naar het museum. Op straat ziet alles er normaal uit. Als je niet beter weet, dan lijkt het net alsof er nooit wat gebeurd is. Het enige wat opvalt is dat de straten er wel erg verlaten bij liggen voor een donderdagmorgen. De heuende zakenmensen ontbreken, er rijden geen gele taxi’s af en aan en de kantoren zijn dicht.

Het is 4 juli, Independence Day. Een nationale feestdag in Amerika waarbij de onafhankelijkheid van de VS tegenover Groot-Brittannië wordt gevierd. Toen wij van tevoren ons kaartje reserveerden voor het bezoeken van het museum hebben we helemaal niet stil gestaan bij het feit dat het op een datum van een feestdag is. Er staat een lange rij voor de ingang en geduldig schuiven we aan.

Een verhaal van échte mensen

Het museum is erg van deze tijd, met multimediale hoogstandjes, kunstwerken en interactieve media. Het museum ligt vol met voorwerpen; van ingestorte brandweerauto’s, half vergaande Amerikaanse vlaggen, brokstukken van het gebouw, visitekaartjes, afscheidsbrieven op speelkaarten, tot hele fietsenrekken die nog onder een dikke laag as en puin zitten. Alles is intact gelaten om het verhaal van deze grauwe dag te vertellen. Het persoonlijke verhaal van de vele betrokken mensen.

Geïllustreerd met videobeelden en hartverscheurende foto’s van voor, tijdens en na de ramp. Het is allemaal zo realistisch. Je hoort telefoongesprekken van overlevenden maar ook van omgekomen mensen, luistert naar de reacties van de regeerders van het land, word je bewust van de grote inzet van alle hulpverleners waarvan sommige dagenlang hebben vast gezeten onder het puin of zelfs zijn omgekomen, je ziet de vermist-A4tjes met oproepen van familieleden, tekeningen van kinderen en op een interactief scherm mag je zelf een boodschap achterlaten.

Het is allemaal onderdeel van het museum. Ieder klein detail zorgt ervoor dat je het je beter helpt om de geschiedenis te begrijpen. Om stil te staan bij het afschuwelijke moment en de grote impact ervan.

Wat zou je doen?

Het raakt me diep, diep in de wortels van mijn ziel. Een bedompt gevoel van binnen neemt de overhand. Het lijkt alsof ik in een grote schaduw sta, waar geen plek is voor de zon. Bij het schrijven van deze blog krijg ik weer kippenvel. Het is zo hartverscheurend om de telefoongesprekken te horen van mensen met hun dierbaren. Paniek en angst voeren de boventoon. Steeds vraag ik me weer af hoe het voor die mensen geweest moest zijn.
Wat zou je doen? Je kan het je toch niet voorstellen dat je rustig aan het werk bent en ineens een vliegtuig op het raam af ziet komen. Of juist dat je mensen uit het raam ziet springen, omdat ze moeten kiezen tussen levend verbrand worden of een zelfmoordsprong. Maar ook voor de mensen in de gekaapte vliegtuigen, de thuisblijvers en de hulplieden. Ik heb zoveel vragen en ze blijven onbeantwoord…

Een emotionele transformatie

Niet alleen ik, maar alle bezoekers zijn erdoor ontdaan. Sommige mensen huilen. Zelfs kleine kinderen zijn stil. Het is een emotionele transformatie; vrolijk pratende mensen in de rij bij de ingang en bij het verlaten van het gebouw is iedereen muisstil.

Het museum brengt mensen bij elkaar, zeker op zo’n dag waarbij het volk van Amerika stil staat bij haar onafhankelijkheid. Een dag met een grote impact, toen én nu. Want iedere dag zou er anders hebben uitgezien als de ramp op 9/11 er niet was geweest. Het is belangrijk om de mensen te herdenken die hier zijn omgekomen. Om de familieleden een plek te geven waar ze hun dierbare kunnen koesteren.

Deze blog draag ik op aan alle mensen die een dierbare hebben verloren tijdens een ramp/ongeval.

9/11

9/11

9/11

9/11

9/11

9/11

9/11

9/11

Author: Saskia

Share This Post On

4 Comments

  1. Ik ben blij dat het museum zo goed is geworden. Wij waren er vorige jaar september toen deze nog niet open was en vonden de memorial plek eerlijk gezegd een enorme commerciële bedoeling. Niet een plek waar de slachtoffers het respect kregen dat ze verdienden. Zijn de souvenir winkels nog steeds zo prominent aanwezig of is dat ook veranderd?

    Post a Reply
    • Wij hebben maar 1 souvenir winkel gezien en dat was helemaal aan het einde. Zoals je overal ziet in New York.
      Ik was onder de indruk van hoe ze het hadden aangepakt. Vooral de afwisseling tussen multimediaal en echte voorwerpen. Je mocht alleen in die ‘box’ (was een soort box waar je in ging en een route moest volgen) geen foto’s maken. Dus mijn foto’s zijn vooral van het begin en het einde en niet van de uitgebreide tentoonstelling.

      Post a Reply
      • Mooi geschreven Saskia! Ik ben er ook geweest en ik had ook echt de tranen in mijn ogen staan, heel indrukwekkend!

        Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *