Tibetaanse hoogvlaktes, blauwe meren en fenomenale vergezichten

Nadat we een aantal dagen in de Tibetaanse hoofdstad Lhasa hebben doorgebracht gaan we de ongerepte natuur en de pittoreske dorpjes van het binnenland ontdekken. Onze driver rijdt ons vijf dagen lang het ‘land’ door. In die dagen bezoeken we bekende en minder bekende bezienswaardigheden. In dit dag-tot-dag-verslag neem ik je mee op avontuur.

map

Dag 3: kinderlijke sneeuwpret bij het Namtso Lake

Vanaf deze dag hebben we een andere gids. De 21-jarige Sun deed erg zijn best, maar wij vonden hem toch een beetje te jong om ons hetgeen te bieden wat we van deze reis hadden verwacht. In de ochtend staat een nieuwe gids ons op te wachten.

Nadat we met elkaar kennis hebben gemaakt reizen we in circa 4 uur af naar het Namtso lake; een groot meer met zout water dat ook wel de bijnaam ‘Hemels Meer’ kent. Bij de entree van het park staat een lange rij auto’s en busjes voor de poorten. Er is de laatste dagen zoveel sneeuw gevallen dat het niet zeker is of het park wel toegankelijk is.

Gelukkig krijgen we na een klein uurtje ongeduldig wachten te horen dat het park geopend is. Behendig rijdt onze chauffeur de auto door het witte landschap en we begeven ons in een witte wereld met de dikste pakken sneeuw die ik ooit gezien heb. Bij het eerste uitzichtpunt krijgen we echter te horen dat het gevaarlijk is om verder bergafwaarts te rijden en dat we daardoor niet verder kunnen. Dat is even een tegenvaller, maar vanaf het platform op 5.190 meter hoogte hebben we toch een sprookjesachtig uitzicht over het in winterse sferen verpakte blauwe meer.

De grote hoeveelheid sneeuw zorgt voor hilarische taferelen en veel sneeuwpret. Samen met de andere toeristen (voornamelijk Chinezen) hebben we de grootste lol. Op sommige plekken zak je tot boven je knieën in de sneeuw. Na het maken van de nodige foto’s kruipen we de jeep weer in om op te warmen en terug naar Lhasa te rijden.

Onze gids Nima is een onwijs lieve en moderne vrouw, die ook nog eens heel veel weet te vertellen. Op de terugweg naar Lhasa kletst ze honderduit: niet alleen over alle mooie dingen van Tibet, maar ook over de grote invloed van de Chinese overheid op het land. Je kan je toch haast niet voorstellen dat in deze tijd mensen nog zoveel beperkingen opgelegd krijgen. De macht van China is groot, zelfs Brad Pitt is in het land niet meer welkom, omdat hij de hoofdrol speelde in één van onze favoriete films ‘Seven Years in Tibet’. Of wat nog dichterbij staat is dat China Nederland verzocht om de Dalai Lama niet in ons land te ontvangen. Daar heeft Nederland gelukkig geen gehoor aangegeven.

Dag 4: spectaculaire vergezichten en een dwaze hond

Via een mooie bergweg met vele haarspeldbochten en de nodige fotostops rijden we vanuit Lhasa naar het Yamdrok Lake. Ook dit meer heeft een bizar mooie blauwe kleur. Tijdens de klim naar het hoogste uitzichtpunt merken we ook hier dat de hoogte parten gaat spelen. Buiten adem bereik ik de top van de berg en ik plof op de grond neer om te genieten van het spectaculaire uitzicht.

Hierna gaat onze route verder over de Tibetaanse hoogvlakte en nadat we de Karo La Pass op 5.050 meter hoogte oversteken stoppen we bij een gletsjer. Na al dit natuurschoon doen we het dorpje Gyantse aan. Wij brengen samen met de gids een bezoek aan een Tibetaanse familie. Het is mooi om te zien hoe de mensen hier leven en iedereen is zo vriendelijk en gastvrij.

We maken kennis met de gewoontes en rituelen bij de ontvangst van gasten. Het drie keer nippen aan je drankje en je glas wordt altijd opnieuw bijgevuld. De kinderen lopen met ons mee naar de auto om afscheid te nemen. Het jongetje van nog geen 3 jaar wordt onverwachts gebeten door een straathond. Hij barst in huilen uit, maar een ballon doet hem de pijn snel vergeten.

Aan het einde van de middag rijden we nog een aantal uur door naar onze eindbestemming voor deze dag: het dorp Shigatse. Nadat we ingecheckt zijn bij het hotel gaan we met zijn allen eten bij het restaurant om de hoek. Ze serveren heerlijke Indiase gerechten en we hebben het allemaal erg naar onze zin.

Dag 5: dwalen door nauwe steegjes en voetballen op hoogte

Terwijl onze gids op pad gaat om onze uitreis permits te regelen bezoeken wij het Tashilhumpo klooster. Op deze plek bevinden zich voor het Tibetaanse boeddhisme enkele zeer belangrijke elementen, zoals de 26 meter hoge gouden Boeddha. We dwalen door het immense complex, laten ons verrassen door al het moois dat te zien is in de verschillende vertrekken, zien achter half open deuren monniken hun dagelijkse rituelen uitvoeren en staan versteld van de schoonheid van deze heilige plek.

Onze gids heeft voorgesteld om het programma iets om te gooien en deze nacht in een klein dorpje (Lhatse) te verblijven. Het is een heel goed voorstel, want hier leer je het echte leven van de Tibetanen kennen. Na de lunch besluiten we om zelf het dorpje te gaan verkennen: we lopen door nauwe straatjes, weidse velden en langs stromende riviertjes. Onderweg ontmoeten we allemaal vrolijke mensen die ons enthousiast toezwaaien.

Bij een school staan we gereserveerd een potje voetbal te aanschouwen. Al snel komt de docent naar ons toe en nodigt Rijnhout uit om een potje mee te voetballen. Ondertussen wordt Saskia omringd door een twintigtal verlegen schoolmeisjes. Het voetballen blijkt echter wel een hele opgave, want door de hoogte ben je met maar iets van lichamelijke inspanning binnen de kortste keren buitenadem. Helaas wordt er door een strenge Chinese vrouw abrupt een eind gemaakt aan de pret. Zij verzoekt ons op een zeer onvriendelijke manier het terrein te verlaten. Het is een beetje een domper en benadrukt voor ons weer de rare aanwezige contrasten van het land.

Dag 6: de hoogste berg ter wereld

Vandaag is de dag waar we misschien wel het meest naar hebben uitgekeken: het zien van de Mount Everest. Al in Chengdu besluiten we dat we niet naar het Everest Base Camp afreizen. Achteraf blijkt dit geen onverstandige keuze: het kamp is niet meer toegankelijk door een grote sneeuwstorm die 1,5 week geleden 2 toeristen het leven heeft gekost. Een heftig verhaal dat maar weer aangeeft hoe verraderlijk de natuur kan zijn.

De lucht is echter strak helder en dit maakt het uitzicht op de immense berg ongekend spectaculair. Onderweg stoppen we een aantal keer om uitgebreid foto’s te maken. De nacht brengen we door in het dorpje Tingri. Te voet lopen we naar een speciaal uitkijkpunt op de immense bergketen. Ik voel me nietig en klein; het is een droom die uitkomt om de Mount Everest van zo dichtbij te mogen aanschouwen en ik word er stil van.

Het is de laatste avond van onze tour door Tibet en daarom staat de specialiteit van het dorp op het menu: schapenvlees met aardappelen en groenten. We laten het ons goed smaken terwijl we in een traditionele homestay verblijven. Onze gastheren- en vrouwen zijn erg geïnteresseerd en we laten hen dan ook op de laptop alle foto’s zien van ons afscheidsfeestje. Het is leuk om hen op deze manier iets mee te geven van ons leven, wat voor hun zo onbereikbaar en ver weg is.

Dag 7: afscheid nemen

De laatste dag is alweer aangebroken. Nog een laatste stuk rijden door een spectaculair sneeuw landschap naar de grens met Nepal. Bij de grensovergang worden we nog een laatste keer geconfronteerd met het Chinese fanatisme. Onze tassen worden bruut doorzocht, de militair is op zoek naar illegale boeken met teksten over de Dalai Lama. Deze kom je echter niet tegen in onze backpacks, dus we pakken geduldig onze leeggehaalde tassen weer in.

We nemen niet alleen afscheid van onze lieve gids en sympathieke driver, maar ook van een geweldig land. Tibet heeft zijn sporen achtergelaten: ik ben verliefd op dit land, op al haar schoonheid, de veelzijdigheid aan natuur, de tempels en kloosters en de bevolking. De lieve Tibetanen die zoveel te verduren krijgen en zoveel hebben meegemaakt, maar die ondanks alles zo vriendelijk zijn en altijd een lach voor je overhebben!

 

Author: Saskia

Share This Post On

8 Comments

  1. Wat zien de foto’s er telkens toch weer super gaaf uit!!! En maar goed dat jullie dat park dan verder niet in mochten. Een wereldreis is toch het leukst als je het nog na kan vertellen.
    Wacht weer vol smart op de volgende blog.

    Big kisssss
    Kat

    Post a Reply
    • Hi Kat,
      Bedankt, we doen erg ons best 😉 :)
      En we vinden het inderdaad het leukste als we het nog na kunnen vertellen, al hebben we soms onze twijfels als we weer een idiote busdriver hebben.
      Hehe…
      Knuf!

      Post a Reply
  2. Prachtige luchten, goed geschreven, boeiend en (ver)bindend. Word vervolgd? Karin

    Post a Reply
    • Wordt zeker vervolgd :)
      Binnenkort meer!

      Post a Reply
  3. Prachtig land en het is maar goed dat WK voetballen ergens anders gehouden worden. De profs zouden geen tweede helft meer kunnen spelen.

    Het gaat jullie goed en wij genieten daar ook van.

    Wim & Anique

    Post a Reply
    • Ja, gelukkig geen WK voetbal op 5.000 meter hoogte.
      Al zou het wel weer een hele andere dimensie aan het spel voetbal geven.
      En een druk bezochte eerste hulp 😉

      Post a Reply
  4. Jee, toffe foto’s! Ik heb in 2012 de Mount Everest aan de kant van Nepal bewonderd, onbeschrijfelijk! Mooi verslag.

    Post a Reply
    • Hi Linda,
      Bedankt voor het compliment :)
      Wauw, de Mount Everest vanuit Nepal moet ook een gave ervaring geweest zijn!
      Ben je naar het basecamp gegaan?
      Groetjes

      Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *